Freljord

Nikt nigdy nie stał się jedynym uznanym przywódcą tej zamarzniętej krainy, a pogoda zdaje się pasować do tego układu. Sejuani, Furia Północy, rzuca się prosto na wszystko, co zagraża jej ludziom, podczas gdy Ashe, Lodowa Łuczniczka, czeka cierpliwie, z strzałą, która rzadko chybia. Żadna z tych metod nie zjednoczyła plemion tej ziemi i żadna nie wygląda na gotową, by naciskać mocniej.

Kilku wojowników z tego regionu stawia czoło mrozowi raczej dzięki czystej wytrzymałości niż taktyce. Olaf, Berserker, radzi sobie z polem bitwy tak, jak inni radzą sobie z wygodnym posiłkiem. Tryndamere, Barbarzyński Król, przeszedł tak wiele, że niewiele jeszcze go zaskakuje. Volibear, the Relentless Storm, i Trundle, the Troll King, mierzą się z tą samą presją w mniej ludzki sposób, każdy broniąc terytorium przez samą wytrwałość. Braum, znany jako Heart of the Freljord, jest rzadkim wyjątkiem: jego siła służy głównie ochronie otaczających go osób, a nie zdobyciu czegokolwiek dla siebie.

Pod plemionami, które widać, podobno budzą się starsze siły. Trzy postacie wydają się bardziej legendą niż jakikolwiek żyjący władca:

• Anivia, the Cryophoenix, istota, która umiera i powstaje na nowo, zamiast po prostu przeżyć jedno życie
• Lissandra, the Ice Witch, której władza nad najstarszą magią regionu przetrwała każde plemię, które próbowało ją zakwestionować
• Ornn, the Fire below the Mountain, bóg kuźni, który woli pozostawać poza zasięgiem wzroku, dopóki ktoś nie da mu powodu, by się pojawił

Braum tarcza i Volibear’s storm nie należą do żadnego pojedynczego plemienia, co jest częścią powodu, dla którego żadne z nich nigdy nie zostało w pełni przez jedno przejęte. Ten opór wobec posiadania widać także u wielu dziwniejszych championów tej krainy: tutaj nagroda zwykle trafia do tego, kto przetrwa na własnych warunkach, a nie do tego, kto pierwszy złoży przysięgę wierności — niezależnie od tego, czy oznacza to przetrwanie bitwy, która nigdy się nie kończy, czy przeżycie każdego rywala, który wcześniej podjął tę samą próbę.

Uwięziona między plemionami walczącymi o powierzchnię a tym, co niespokojnie czai się pod nią, ta zamarznięta kraina nigdy nie potrzebowała obcych, by jej zimy stawały się surowsze.