Aurora

Od dnia, w którym się urodziła, Aurora potrafiła prześlizgiwać się między światem fizycznym a światem duchów, a ten dar wyróżniał ją jako inną, gdy tylko dotarła do Freljord. Dorastając z tą podwójną naturą, nigdy nie czuła się jak u siebie wśród mroźnych plemion wokół niej. Zamiast tego skupiła się na świecie duchów, pragnąc poznać istoty, które go zamieszkiwały, i sposób, w jaki ich świat przenikał do jej własnego.

Jej studia ostatecznie odciągnęły ją daleko od domu. Podczas wędrówek spotkała półboga, który tak bardzo oddalił się od swojego prawdziwego ja, że ledwie przypominał to, kim kiedyś był — wypaczonego przez upływ wieków, dzikiego i odciętego od własnej tożsamości. Aurora odmówiła zostawienia go za sobą. Wyruszyła, by poprowadzić go z powrotem do poczucia siebie, które utracił, a ta determinacja zawiodła ją do najdalszych zakątków Freljord w poszukiwaniu odpowiedzi.

Jako mage-assassinka ukształtowana przez przemieszczanie się między rzeczywistościami, Aurora walczy tak, jak żyje — częściowo w świecie, a częściowo poza nim. Jej pasywna umiejętność, Spirit Abjuration, wyrywa duchy z wrogów, których zrani, a uwolnione duchy podążają za nią i leczą jej rany. Twofold Hex razi wrogów z dystansu i można go przywołać z powrotem, by ukarać każdego, kto stanie na jego drodze. Across the Veil wysyła ją na chwilę do świata duchów, usuwając ją z fizycznego pola widzenia. The Weirding łączy oba światy w jeden wybuch, zanim się wycofa. Pomiędzy Worlds, jej umiejętność ostateczna, rozwija ten sam koncept dalej: skok, fala uderzeniowa i utrzymujące się pole, które trzyma wrogów przywiązanych do miejsca, w którym przeszła na drugą stronę. Inne postacie z Freljordu, takie jak Braum oraz Ashe stoją mocno w świecie fizycznym, podczas gdy Aurora’s pozycja jest znacznie mniej pewna.

W praktyce gra się nią jako mage-assassinkę na midzie, wykorzystującą Manę do zasilania tego zmiennego zestawu umiejętności zamiast opierać się na bardziej fizycznych zwyczajach Freljord. Tam, gdzie podobny mieszkaniec, jak Gnar wyzwala surową, dziką energię, Aurora czerpie z czegoś cichszego i dziwniejszego — z dyscypliny opartej na przekraczaniu granic, a nie na dominacji.