Ivern

Runeterra ma swoją porcję istot, które nie są do końca ludzkie, a Ivern Bramblefoot jest jednym z nich. Pół człowiek, pół drzewo, przemierza dzicz tak, jak miejscowy przemierza własną okolicę, znajdując wartość w każdym gąszczu i zagłębieniu, zamiast tylko przez nie przechodzić. Ludzie nazywają go Zielonym Ojcem, bo opiekuje się lasami, po których wędruje, i zostawia je bogatsze i dziwniejsze, niż były wcześniej.

Wie rzeczy, których większość mistrzów nigdy nie przychodzi na myśl, by poznać: która winorośl będzie współpracować, które stworzenie jest mu coś winne, które motyle można wykorzystać do przenoszenia wiadomości z gaju do gaju. Utrzymuje przyjaźnie z roślinami, ptakami i owadami rozsianymi po Freljord i dalej, a kiedy podróżnicy przychodzą po radę, zwykle odsyła ich bardziej zdezorientowanych niż mądrzejszych. Nie jest wrogi, po prostu liczy czas i rozumuje według zasad lasu, a nie naszych.

Jego walka podąża tym samym tokiem myślenia. Rootcaller przywołuje pnącza, które unieruchamiają cel, by sojusznicy mogli wpaść i dokończyć robotę, podczas gdy Brushmaker zamienia połacie zarośli w ukryte pułapki zadające dodatkowe obrażenia każdemu, kto w nie wejdzie. Triggerseed rozciąga jego opiekuńczą naturę na towarzysza, otulając go tarczą, która rani każdego napastnika, który go zostawi w spokoju. Kiedy walka wymaga więcej siły, przywołuje Daisy, Strażniczkę tak blisko z nim związaną, że wykonuje jego rozkazy w bitwie. Ivern nigdy nie ma zamiaru niczego podbijać. Pielęgnuje to, co go otacza, a las jest zarówno miejscem, w którym żyje, jak i tym, o co walczy.

Pod względem mechaniki, Ivern gra jako support, którego równie łatwo można wystawić na środkowej alei, korzystającego z many jak większość innych czarodziejów, choć niewiele więcej w nim wygląda jak standardowy mag. Jego pasywka, Friend of the Forest, sprawia, że nigdy nie walczy z nieepickimi potworami z dżungli, więc zamiast czyścić obozy jak każdy inny jungler, hoduje tam magiczne gaje. Jeśli te gaje pozostawi się w spokoju wystarczająco długo, uwalniają na dobre potwora w środku — kolejny drobny akt dobroci od championa, który nie potrafi zostawić kawałka dziczy w gorszym stanie, niż go zastał.