Shadow Isles

Nic tutaj nie kończy się czysto. Katastrofa, która przyniosła ten archipelag, narodziła się z żalu, a wieki po tym, jak mgła nadeszła i odebrała wszystkim godną śmierć, żal wciąż stanowi dużą część tego, kim są wyspiarze.

Viego, Zrujnowany Król, to miejsce, gdzie zaczyna się ta opowieść. Nie chciał pogodzić się ze śmiercią królowej, a ta odmowa uwolniła klątwę, która pochłonęła całe jego królestwo, wraz z nim. Wciąż błąka się we mgle, szukając kobiety, do której nigdy nie dotrze. Thresh, Strażnik Łańcuchów, był sadystą jeszcze przed tym, jak klątwa go pochwyciła. Później po prostu dysponował znacznie większym terytorium, na którym mógł zbierać dusze, tak jak kiedyś zbierał cierpienie. Hecarim, Cień Wojny, prowadzi upiorną szarżę kawalerii, która nigdy się nie kończy. Nie musi się kończyć, bo konflikt, którego był częścią, stracił sens na długo przed tym, jak walki ustały.

Niektórzy z uwięzionych we mgle odmówili poddania się. Senna, Odkupicielka, przetrwała wieki zamknięta w lampionie, a potem przekuła tę udrękę w ostrze wymierzone w mgłę, wybierając opór zamiast zaniku. Yorick, Pasterz Dusz, nie rozkazuje umarłym; opiekuje się nimi, traktując niezliczone trupy wysp bardziej jako odpowiedzialność niż zapas. Maokai, Powykręcany Treant, przeciwstawia się tej samej mgle korzeniami zamiast stali, pielęgnując urazę starszą niż większość nowszych duchów tych wysp.

Nawet mniejsze i dziwniejsze postacie tutaj dzielą ten uparty brak zgody na to, by pozostać skończonym. Gwen został zszyty w coś nowego, zamiast pozostawić go rozkładowi. Karthus staje się głośniejszy, im bardziej mgła go rozmywa. Kalista istnieje, by wyrównywać rachunki za przysięgi, które złamali żywi, odbierając jedno zdradzieckie życie po drugim. Elise, Pajęcza Królowa, sama wybrała swoją transformację, zamiast pozwolić, by narzucono ją jej z zewnątrz, co wyróżnia ją jako jedną z niewielu rzeczy na tym archipelagu, które wyglądają bardziej na wybór niż na konsekwencję.

Nic, co rozgrywa się na tych wyspach, naprawdę się nie kończy. Po prostu przybiera nową formę i trwa dalej. To, co zaczęło się jako królestwo, potem stało się tragedią, a następnie klątwą, jest teraz po prostu miejscem, a ci, którzy dryfują tu na brzeg, zwykle przestają się zastanawiać, którym z tych trzech jest naprawdę.