Hecarim

Hecarim’ życie przed Ruination nie ma teraz większego znaczenia. Niegdyś jeździł jako rycerz Blessed Isles, aż te wyspy zapadły się w cień. Ta sama niszczycielska siła, która pochłonęła krainę, pochwyciła też jego, jego kawalerię i każdego wierzchowca galopującego u jego boku. To, co się wyłoniło, nie było już rycerzem, lecz upiornym połączeniem jeźdźca i wierzchowca, uwięzionym w losie, o który żaden z nich nie prosił.

Ten los jest prosty i nigdy się nie kończy: deptać żywych. Ilekroć Czarna Mgła rozpełza się po Shadow Isles a za nimi, Hecarim przewodzi szarży. Relacje są zgodne, że nie wkłada w to żadnej niechęci. Rozkoszuje się zabijaniem, miażdżąc wszystko, co stanie mu na drodze, pod opancerzonymi kopytami, które nigdy się nie zatrzymują.

Każda zdolność w jego arsenale zależy od rozpędu. Rampage uderza we wszystko w pobliżu, a im więcej celów trafi, tym tańsza i silniejsza się staje. Devastating Charge nabiera prędkości im dłużej biegnie, pozwalając mu przebijać się przez jednostki na wylot, a kończy się odrzuceniem, którego siła rośnie wraz z przebytym dystansem. Jego pasywna umiejętność, Warpath, zamienia dodatkową szybkość wprost na obrażenia od ataku, więc im szybciej się porusza, tym zacieklej uderza. Spirit of Dread kosztuje go część własnego zdrowia, by wysysać życie z pobliskich wrogów, co jest uczciwą wymianą dla kogoś, kto rzadko może sobie pozwolić na zatrzymanie. Jego ultimate, Onslaught of Shadows, przywołuje upiorne szczątki dawnej kawalerii do ostatniej szarży, a kończy się falą uderzeniową, która zamiast walki rzuca ocalałych w paniczną ucieczkę.

Niewielu championów z Wysp pokazuje tak otwarcie, jak bardzo zmieniło się ich dawne życie, jak Hecarim. Był rycerzem, który stracił wszystko przez Ruination i jechał dalej mimo to — tylko już nie dla kogokolwiek żywego. Walczy na top lane jako Fighter-Tank, napędzany maną zamiast jakimkolwiek żywym zasobem, co pasuje do wojownika, dla którego śmierć nigdy tak naprawdę nie zakończyła jazdy.