Karthus

Ostatnią rzeczą, jaką większość ludzi słyszy, zanim Karthus nadchodzi jako pieśń, jeśli w ogóle cokolwiek usłyszą.

Jest nieumarłym duchem z Shadow Isles. Tam, gdzie żywi wzdrygają się na myśl o trwaniu wiecznie jako coś ani żywego, ani naprawdę martwego, Karthus widzi tylko piękno. Nie postrzega nieumarłości jako klątwy, od której trzeba uciekać, lecz jako stan wart przyjęcia, i za każdym razem, gdy kroczy wśród śmiertelników, stara się ich o tym przekonać, zwykle zostawiając za sobą trupy.

Inni wędrowcy Shadow Isles, Kalista włącznie, realizują własne ponure cele poprzez tę samą mgłę. Karthus mniej zależy na zemście niż na rytuale. Działa mniej jak łowca, a bardziej jak misjonarz, szerząc swoją wizję radości śmierci wśród każdego, kto znajdzie się wystarczająco blisko, by ją usłyszeć.

Umieranie go nie spowalnia. Śmierci Się Nie Boję, jego pasywna zdolność, utrzymuje jego czary dostępnymi przez krótki czas po zabiciu, co pasuje duchowi, który nigdy nie traktował śmierci jako mety. Lay Waste uderza w obszar obrażeniami, które narastają z czasem i najmocniej trafiają w cele stojące samotnie. Wall of Pain redukuje szybkość ruchu i Magiczną Obronę każdego wroga, który przez nią przejdzie. Defile wysysa energię z pobliskich wrogów i uzupełnia jego własną manę. Jego ultimate, Requiem, wymaga trzysekundowego kanałowania, zanim uderzy jednocześnie w każdego wrogiego championa na mapie, to odpowiednio wielkie zakończenie dla kogoś, kogo rzadko obchodziły granice jednej walki czy jednego życia.

Jest magiem przypisanym do środkowej linii i jak niemal każdy inny czarodziej w Runeterra zależy od many, co sprawia, że reszta jego zestawu umiejętności wydaje się jeszcze dziwniejsza. Tym, co najbardziej określa go jako czarodzieja, jest to, że walczy dalej po tym, jak został zabity w walce. Nawet jego pieśń, o której ci, którzy ją słyszeli, rzadko wspominają, zdaje się znaczyć dla niego mniej niż cisza, która po niej następuje.