Vex

Vex woli być pozostawiona sama we mgle, a Shadow Isles, skażony archipelag spowity Czarną Mgłą, gdzie śmierć rzadko odpuszcza, chętnie spełniają to życzenie. Jest yordle, która całkiem wygodnie urządziła się w upiornym mroku Wysp, dryfuje przez mgłę z cieniem ciągnącym się za nią i nie ma ochoty iść gdziekolwiek indziej, co już samo w sobie czyni ją dziwnym dopasowaniem wśród pozostałych mieszkańców wyspy.

Nie kieruje nią żaden wielki plan. Vex nie chce władzy i nie szuka zemsty. Po prostu woli własną domową nędzę od tego, co uważa za wyczerpującą jasność zewnętrznego świata, życia “normika”, którego wolałaby uniknąć, a każdy, kto trafi w jej ciemność, oczekując czegoś weselszego, nie dostaje wiele współczucia. Ambicja jej nie pociąga, ale irytacja tak. Dusi każdy kolor i szczęście, które się zbliży, i traktuje dobry nastrój obcego jako uciążliwość do naprawienia, a nie coś do wspólnego cieszenia się.

Jej zestaw umiejętności jest zaprojektowany, by karać tego rodzaju wtargnięcia. Doom ‘n Gloom okresowo wzmacnia jej następny atak podstawowy, tak że przeraża wrogów i odcina ich skoki, a oznacza każdego, kto skoczy w jej pobliżu, pozwalając jej wydać to oznaczenie na dodatkowe uderzenie. Mistral Bolt wystrzeliwuje pocisk, który przyspiesza im dalej leci. Personal Space daje jej tarczę i rani wszystko, co zbytnio się wciska. Looming Darkness kładzie strefę spowolnienia, która rozprzestrzenia Gloom na wszystkich stojących w niej. Jej ultimatum, Shadow Surge, oznacza odległy cel, a potem pozwala jej rzucić je ponownie, by skoczyć prosto na niego. Walczy ze środkowej alei jako mag używający zwykłej many, bez zainteresowania efektownymi pokazami, tylko stałą, wydajną ponurością. Inne Shadow Isles postacie takie jak Hecarim też wędrują po tej samej mgle, choć zwykle z o wiele większym kierunkiem niż Vex kiedykolwiek się przejmuje. Wyspy mają też innych trwałych mieszkańców, w tym Elise, Gwen, a Karthus, ale żaden z nich nie dzieli Vex’s konkretna uraza do czyjegokolwiek dobrego nastroju.