Darius to tępa siła górnej alei. Ten korzystający z many fighter-tank rzadko opuszcza tę aleję, a jego zagrożenie opiera się mniej na precyzyjnych mechanikach, a bardziej na pasywnej umiejętności Hemorrhage, która sprawia, że wrogowie krwawią przy każdym ataku lub umiejętności zadającej obrażenia, aż osiągną pięć stacków. Przy pełnej liczbie stacków wpada w szał z dużym bonusem do dodatkowych obrażeń od ataku, więc wyrównana walka szybko staje się jednostronna.
Jego wymiany są przemyślane. Decimate to szeroki obrót toporem, którego zewnętrzna krawędź uderza mocniej niż wewnętrzna rękojeść i leczy go za każdego trafionego championa; ustawianie wrogów na krawędzi ostrza to kluczowa umiejętność w tym starciu. Crippling Strike wzmacnia jego kolejny atak i spowalnia szybkość ruchu celu, utrzymując go w zasięgu, by zbudować więcej ładunków. Apprehend pasywnie pozwala jego obrażeniom fizycznym przebić część pancerza przeciwnika, a po użyciu zahacza cele i ciągnie je do swojej strefy egzekucji. Jego finisher to Noxian Guillotine, skok zadający prawdziwe obrażenia, który rośnie wraz z ładunkami Hemorrhage i resetuje czas odnowienia po zabiciu, dzięki czemu biorą się jego słynne łańcuchowe egzekucje w walkach drużynowych.
Mocne i słabe strony
Darius dobrze kontroluje przestrzeń: przy fali minionów lub celu skutecznie powstrzymuje wrogów walczących wręcz przed podejściem. Jego ograniczenia są równie jasne. Poza przyciągnięciem na krótkim zasięgu nie ma prawdziwego sposobu na zbliżenie się, więc kiting i obrażenia na dystans go wyłączają, a ma problem z drużynami, które odmawiają mu stacków.
Pasuje do graczy, którzy chcą dominować w pojedynkach bez dużego obciążenia mechanicznego: wygraj aleję od poziomu 1 do 6, zbuduj krwawienie i pozwól, by resety Guillotine załatwiły resztę.