Locke

Corvin Locke nie tyle wybrał egzorcyzmy, ile zostały mu one podane. Wychowywali go demaccy okultyści, którzy cenili tajemnicę i usprawiedliwiali własne postępowanie, a jako dziecko patrzył, jak dorośli okłamują innych w sprawie zła, z którym rzekomo walczyli dla dobra publicznego. Opuszczenie tego domu nie wyłączyło jego instynktu wyczuwania ukrytej zgnilizny. Z tych lat wyniósł niepokojącą lekcję: demony nie tworzą w ludziach tego, co najgorsze, żywią się jedynie tym, co już ropieje w środku.

Locke odpowiada na to przekonanie prostą, powtarzaną odpowiedzią: wyciągnąć zgniliznę na światło dzienne, dusza po duszy, aby świat stawał się odrobinę prawdziwszy, czy tego chce, czy nie. Realizuje to narzędziami stworzonymi do bezpośredniej konfrontacji, a nie finezji.

• Silver Stake — jego ciosy zadają większe obrażenia wrogom bliskim śmierci, a stała presja liczy się bardziej niż cierpliwość.
• Rytualne gwoździe — rzucane Soul Nails znaczą cele, które może później pochłonąć, zadając dodatkowe obrażenia.
• Zapłon duszy — bolesny zryw szybkości ataku i szybkości ruchu, który na początku odbiera mu zdrowie, a potem stopniowo część z niego przywraca.
• Popielna pogoni — rywek połączony z teleportacją, pozwalający mu zniwelować dystans, zanim ktokolwiek zdąży się przygotować.
• Czyściec — relikt wiążący, który potrafi natychmiast stracić osłabionych wrogów i staje się silniejszy z każdym uwięzionym czempionem.

Nie podlega już żadnemu z narodów i wędruje po Runeterra na wolności zamiast królestwa, które go wychowało i jednocześnie go okłamało. Inni tułacze również nie służą żadnej koronie, od Aatrox po Bard, każde wolne od rozkazów jakiegokolwiek tronu. Dla Locke, sama odległość jest tym, co się liczy: im dalej jedzie od Demacia’ wersji wydarzeń, tym wyraźniej ujawniają się jego własne zakazane rytuały. To samotna egzystencja, a jednak Locke wydaje się, że zaakceptowała układ.