Targon

Wielu ludzi wspina się na ten szczyt dla czegoś więcej niż jego wysokość. Ciągnie ich z powrotem to, co czeka na szczycie, a pierwszym, co tam czekało, był spór o to, które światło zasługuje na czeć.

Ci, którzy służą Słońcu

Strona Solari dzierżą tu najwyższy grunt. To zakon czczący słońce, który postrzega światło i porządek jako jedno, a księżyc uznaje za niemal bluźnierstwo. Leona, Promienny Świt, jest tym zakonem w najczystszej postaci: wojowniczką otuloną słonecznym blaskiem, która woli utrzymać pozycję, niż gonić za sławą. Pantheon, Niezłomna Włócznia, żyje tym samym przekonaniem w każdej bitwie, w którą wchodzi, i woli okazać wiarę włócznią, niż o niej dyskutować.

Księżyc, który odmówił zniknięcia

Strona Lunari nigdy nie zostały wytępione, cokolwiek Solari zamierzone. Diana, znana jako Pogarda Księżyca, została wygnana przez ten sam zakon, gdy odkryła prawdę, którą wolałby on pogrzebać, i teraz sprowadza moc księżyca prosto do góry, która ją wygnała. Aphelios, Broń Wiernych, podtrzymuje ukryte oddanie niemal bez słów, pozwalając siostrze wyrazić wiarę, której sam nie potrafi już wypowiedzieć na głos.

Poza obiema frakcjami nad górą wciąż panują starsze i dziwniejsze siły. Aurelion Sol, Gwiezdny Kształtujący, niegdyś formował gwiazdy, dopóki coś nie sprowadziło jego ambicji do skali góry, kosmiczna siła, której jego ludzkie frakcje ledwie zauważają. Zoe, Aspekt Zmierzchu i Soraka, Gwiezdne Dziecko, każdy z nich niesie fragmenty tego kosmicznego porządku w łagodniejszych, bardziej bezpośrednich formach: jeden traktuje moc góry jak grę, drugi oddaje swoją ludziom, którzy nigdy nie pojmą, ile ją to kosztowało. Taric, Tarcza Valoran, nie należy do żadnej frakcji i służy wyłącznie idei ochrony, gdziekolwiek jest potrzebna. Każdy z nich nosi moc góry inaczej: jako światło, zemstę, ogień kuźni, zabawę, spłacony dług albo przysięgę dochowaną długo po tym, jak zabrakło kogokolwiek, by jej pilnować. Żaden z nich nie traktuje szczytu jako scenerii. Dla wszystkich wspinaczka jest celem, a nie widokiem z góry.