Demacia

W całym tym królestwie pomniki wychwalają dyscyplinę, honor i jedno prawo, które rzekomo wiąże każdego obywatela jednakowo. A jednak Demacia przeszłość wciąż rodzi dokładnie to, co prawo miało wykluczyć. Obowiązująca doktryna traktuje magię jako nieprzewidywalne zagrożenie, coś do ewidencjonowania, powstrzymywania lub całkowitego wyplenienia, a żołnierze realizujący tę politykę rzadko zatrzymują się, by zapytać, po co ten rozkaz istnieje.

Garen, zwana Potęgą Demacia, ucieleśnia tę doktrynę w ludzkiej formie: pewny, fizycznie dominujący, swobodny z ostrzem, bo ostrze nigdy nie zadaje niezręcznych pytań. Jego siostra Lux, Pani Blasku, spędziła młodość, ukrywając talent do magii światła w domu, który najprawdopodobniej ukarałby ją za niego. Służyła koronie, skrywając to, czego korona najbardziej się bała. Sylas, Wyzwolony, dorastał na przeciwnym krańcu tego samego lęku. Zamknięty w dzieciństwie z powodu mocy, o którą nigdy nie prosił, wyrwał się i postanowił użyć Demacia własne narzędzia kontroli przeciwko królestwu.

Bardziej tradycyjne postacie w Demacia niosą jego ideały dalej, z o wiele mniejszym napięciem. Jarvan IV, Wzór Demacia, trzyma się tego samego kodeksu, którego wymaga od każdego żołnierza pod swoim dowództwem. Xin Zhao, Seneszal Demacia, chroni rodziny królewskiej, bo czuje, że dług pozostaje niespłacony, a nie z powodu jakiejkolwiek spisanej przysięgi. Quinn, Demacia Skrzydła, wypatruje zagrożeń nadciągających spoza mapy, podczas gdy Poppy, Strażnik Młota, strzeże legendy, w którą niewielu wciąż wierzy, że jest prawdziwa.

Wyrównane Demacia wyjątki nie zgadzają się ze sobą nawzajem. Galio, kamienny strażnik wykuty z pradawnej magii, by zwalczać pradawną magię, jest sprzecznością, nad którą królestwo wolałoby się nie zastanawiać. Morgana i sędzia Kayle walczyli niegdyś po tej samej stronie, zanim rozeszli się w kwestii tego, ile sprawiedliwość może kosztować, i żaden z nich do końca nie porzucił tego podziału. Fiora rozwiązuje swoje spory poprzez formalny rytuał pojedynku, podczas gdy Vayne rozstrzyga swoje sprawy sama, nocą, znacznie mniej formalnie. Nic z tego nie trafia na pomniki. Demacia trzyma się nie dlatego, że magii brakuje, lecz dzięki długiemu i niełatwemu porozumieniu co do tego, ile z niej królestwo może sobie pozwolić dostrzegać.