Strona Solari wypędził wiarę księżyca, ale nigdy nie zdołali jej wymazać. Historia Lunari utrzymywał swoją starożytną moc płonącą długo po tym, jak Mount Targon czciciele słońca naznaczyli to jako skażenie. Przetrwała w ukryciu, a nie w świątyniach, przekazywana przez ludzi, którzy mieli dobry powód, by milczeć o tym, co wciąż uważali za święte, i ostrożnie wybierali, komu to powierzyć.
Diana jest najsilniejszym ogniwem między tą ukrytą wiarą a dniem dzisiejszym. Naznaczona Scorn of the Moon od urodzenia przez ten sam zakon, który niegdyś mógł nazywać ją siostrą, traktuje Lunari cierpienie jako własną historię, a nie odległą legendę. Jej nieustanny opór sprawia, że stara wiara nie znika całkowicie, nawet jeśli nigdy nie spotka nikogo innego, kto wciąż ją podziela.
Aphelios, znana jako Weapon of the Faithful, odzwierciedla oddanie, które znacznie lepiej pasuje do religii przetrwającej pod ziemią niż do takiej, która odważyłaby się czcić otwarcie. Solari have Leona, mistrzyni ukształtowana, by nieść ich doktrynę do publicznego widoku. Lunari nie mają porównywalnej postaci w zasięgu wzroku, tylko subtelniejsze znaki i starsze imiona, które nigdy całkowicie nie zniknęły z góry.
Pozostali mistrzowie Targon stoją poza tym konkretnym konfliktem, kosmiczni w skali, a nie stronniczy w lojalności. Aurelion Sol dąży do ambicji sprzed rozłamu słońca i księżyca, a Soraka, the Starchild, leczy każdego, kto tego potrzebuje, niezależnie od wiary, w której dorastał, i niezależnie od tego, po której stronie góry stoi. Ich bezstronność uwydatnia kontrast: nawet na szczycie zatłoczonym kosmiczną potęgą, przestrzeń do otwartego podążania za księżycem przetrwała głównie w pamięci i w nielicznych, Diana wśród nich, którzy są gotowi walczyć o więcej. Lunari stracili swoje świątynie i publiczny kult, a jednak trwają dalej, po prostu odmawiając zniknięcia, pokolenie po pokoleniu, niezależnie od tego, jak stanowczo Solari uznał, że sprawa jest zamknięta.