Strażnicy Rozłamu
Jońska magia nigdy nie była po prostu kwestią rzucania zaklęć. Przepływa przez porowatą granicę między światem materialnym a królestwem duchów, i ktoś musi tę granicę łatać. Kinkou Order podejmuje to zadanie po cichu, działając w tle, by powstrzymać rozszerzanie się szczeliny między dwoma światami ponad szkody, które już wyrządziły wieki walki. Jego członkowie są lojalni wobec samej równowagi, a nie wobec jakiejkolwiek wioski, świątyni czy władcy roszczącego sobie prawo do zwierzchnictwa.
Ten obowiązek stawia zakon przeciwko niemal wszystkim, także Ionijczykom. Równowaga i pokój to nie to samo, a grupa związana obowiązkiem utrzymywania równowagi nie może po prostu opowiedzieć się po jednej stronie za każdym razem, gdy spór grozi wywróceniem wszystkiego, nawet jeśli wybór strony byłby łatwiejszą drogą i przyniósłby więcej sojuszników.
Ojczyzna, w której równowagę trudno utrzymać
Ionia mistrzowie ilustrują zarówno to, dlaczego ta równowaga ma znaczenie, jak i to, dlaczego tak często się chwieje. Karma, Oświecona, i Hwei, Wizjoner, posiadają wewnętrzną jasność umysłu na dwa różne sposoby: ona jest spokojna i stanowcza, podczas gdy on wciąż zmaga się z ceną, jaką pobrały jego własne wizje. Kayn, Żniwiarz Cienia, najwyraźniej ukazuje główne niebezpieczeństwo zakonu: broń, która wymaga powściągliwości i może pochłonąć swojego nosiciela po jednej pochopnej decyzji.
Lee Sin, Ślepy Mnich, i Irelia, Tancerka Ostrzy, walczą z dyscypliną, która jest równie duchowa, co wojenna. Akali, Zbójecka Zabójczyni, pokazuje przeciwną drogę, na której dyscyplina podporządkowana jest osobistemu sumieniu, a nie statutowi jakiegokolwiek zakonu. Nawet Kennen, Serce Burzy, czerpie z furii ducha, i właśnie takiego współistnienia duchów i śmiertelników zakon Kinkou ma strzec.
W krainie tak niestabilnej duchowo obserwowanie z cienia zamiast rządzenia z tronu nie jest w gruncie rzeczy strategicznym wyborem. To jedyne stanowisko wystarczająco stabilne, by przetrwać.