Noxus nagradza tych, którzy wygrywają otwarte zmagania siły i ambicji, a jednak spora część jego rzeczywistej władzy działa poza zasięgiem wzroku. Black Rose działa pod tą widoczną drabiną: ukryte bractwo magów zajmujących się magią krwi, szantażem i cichymi wpływami zamiast otwartej walki. Z pokoi, których nie rejestruje żaden spis i których nie potrafi w pełni rozrysować żadna rywalizująca frakcja, kierują decyzjami. Ich lojalność należy najpierw do siebie nawzajem, a dopiero potem do jakiegokolwiek generała czy gubernatora.
Ta różnica ma znaczenie w imperium, które akceptuje niemal każdą drogę do awansu, o ile przynosi wyniki. Osoba wystarczająco zdolna zwykle się wspina, niezależnie od tego, jak tam trafiła, a Black Rose odkrył, jak luźno egzekwowana jest ta zasada. Darius, Ręka Noxus, a Ambessa, Matriarchini Wojny, uosabiają rodzaj zdolności, która po zwycięstwie jest paradowana ulicami. Tajne stowarzyszenie opiera się jednak na subtelniejszym talencie: cierpliwości, zwodzeniu i dźwigni wpływu, trzymanej w rezerwie przez lata, jeśli zajdzie taka potrzeba.
Plejada magów i intrygantów w imperium pokazuje, ile przestrzeni ma ta subtelniejsza władza, by działać niezauważona. LeBlanc, Zwodzicielka, i Cassiopeia, którego sam tytuł przywołuje uścisk węża, oba wskazują na Noxus gdzie tożsamość i lojalność mogą zmieniać się równie łatwo jak każde zaklęcie, które je przekształca. Katarina, Złowroga Ostrze, pokazuje, jak łatwo zabójstwo i polityka zlewają się na dworze tak bezwzględnym, a Annie, Mroczne Dziecko, dowodzi, że nawet nieokiełznana, niekontrolowana moc znajduje jakąś rolę w mechanizmach imperium, czy tego chce, czy nie.
Strona Black Rose nie jest rywalizujący tron. Nie dowodzi armiami i nie rości sobie otwarcie żadnego miejsca, i nigdy nie miało powodu. Jego zasięg biegnie przez przestrzenie między Noxus głośniejsze ambicje, przypomnienie, że imperium tak zajęte widoczną siłą wciąż zostawia mnóstwo cienia, w którym coś cichszego może rosnąć niezakłócone.