Jax

Jax rzadko marnuje okazję do uszczypliwości, a sarkazm traktuje z taką samą swobodą, z jaką posługuje się każdym dziwnie ukształtowanym ostrzem lub drzewcem, który akurat nosi. Gdy w ogóle jest właściwie odnotowywany, jawi się jako ostatni znany mistrz broni Icathia, miasta, które przetrwało w formie, jakiej nikt nie chciałby odwiedzić.

Icathia sprowadziło na siebie własny upadek. Jego ludzie sięgnęli po moc, której nie rozumieli, i otworzyli wrota dla Void. Jax a garstka tych, którzy przeżyli ten błąd, później przysięgła, cicho, chronić wszelkie fragmenty świata, które pozostały. Ta przysięga trzymała go w drodze znacznie dłużej, niż powinno trwać jakiekolwiek pojedyncze życie.

Magia powraca do Runeterra, a starożytne niebezpieczeństwo Icathia raz uwolnione budzi się wraz z nim. Jax postrzega to mniej jako kryzys, a bardziej jako szansę na ocenę ludzi. Niosąc ostatnią iskrę światła swojej ojczyzny, wędruje po krainie, oceniając każdego wojownika, którego spotka, jednym pytaniem: czy utrzymają pozycję u jego boku, gdy będzie to miało znaczenie?

Jego styl walki odzwierciedla tę pewność siebie. Relentless Assault kumuluje szybkość ataku z każdym kolejnym trafieniem, Leap Strike rzuca go na dowolną jednostkę, sojuszniczą lub wroga, a Empower wzmacnia jego następny atak dodatkową siłą. Counter Strike pozwala mu przyjąć serię ciosów, zanim ogłuszy wszystkich w pobliżu, a jego ultimate, Grandmaster-at-Arms, dodaje bonusowe obrażenia magiczne co trzecim ciosem i hartuje jego determinację w trakcie walki. Ten zestaw umiejętności pasuje do kogoś, kto przeżył upadek własnego świata i nie widzi już sensu w powściąganiu się.

Jax gra jako fighter na górnej alei, który działa na manie zamiast energii czy furii, co wydaje się sprzeczne z mistrzem broni, który niewiele sobie robi z konwencji. Ta luka między tym, co napędza jego zdolności, a tym, jak faktycznie walczy, poprzez nieustanne kolejne uderzenia, jest głównym powodem, dla którego tak trudno się przeciw niemu zaplanować.