Noxus nigdy nie oddaje całego imperium w ręce jednego władcy. Jego rada rządząca, Trifarix, opiera się na trzech cechach, które imperium ceni w różnym stopniu: wizji, sile i przebiegłości. Nawet najsilniejszy tron nie mógłby sam uosabiać wszystkich trzech, a Noxus porzucił tę fikcję dawno temu. Podział władzy między trzy miejsca był mniej ustępstwem niż szczerym odzwierciedleniem tego, jak imperium naprawdę funkcjonuje.
Siła
Darius, Ręka Noxus, a Ambessa, Matriarchini Wojny, są najwyraźniejszym przykładem siły jako czystej przemocy, takiej, która rozstrzyga bitwy na polu i nie wymaga późniejszej zgody rady. Ich pozycja opiera się na zwycięstwach, których każdy żołnierz był świadkiem na własne oczy.
Przebiegłość
LeBlanc, Zwodzicielka, i Katarina, Złowroga Ostrze, przedstawiają przeciwną stronę równie mocno: nóż w cieniu lub dobrze podrzucone kłamstwo potrafią wygrać kampanie, których armia maszerująca otwarcie nigdy by nie wygrała. Cassiopeia pasuje do nich, a jej tytuł opiera się na otaczaniu wroga zamiast starcia z nim twarzą w twarz, zupełnie innym sposobie zamykania dystansu.
Zakład Rady
Zamiast koncentrować władzę w jednym miejscu, Trifarix zakłada, że Noxus trzyma się lepiej, gdy jego władza jest rozdzielona między rywali, niż gdy dowodzi nią wszystko jedna ambitna postać. Draven, Chwalebny Kat, i Kled, Zrzędliwy Kawalerzysta, pokazują, ile miejsca ten zakład zostawia osobistej ambicji poza salą obrad rady. Imperium, innymi słowy, nagradza wybitną siłę tam, gdzie się ujawni, zamiast kierować ją wyłącznie przez trzy stałe stanowiska.
Czy ten układ oznacza stabilność, czy trzy ambicje utrzymywane w stałej, niepewnej równowadze — to coś, czego Noxus nigdy nie rozstrzygnął, a jego długa historia wewnętrznych konfliktów sugeruje, że nie ma takich planów. Jeden tron mógłby dać schludniejszą odpowiedź, a jednak Noxus rzadko przedkładał schludne odpowiedzi nad praktyczne.