Malphite

Malphite nie tyle się narodził, ile odłamał. Zaczął jako odłamek-sługus Monolitu, nieziemskiego obelisku, zobowiązany do wlewania swojej ogromnej mocy żywiołów w utrzymanie tego większego bytu tak długo, jak to możliwe. Zawiódł w tym jedynym zadaniu, a porażka odebrała mu wszystko, co znał. Jako tank równie zdolny trzymać top lane, jak i środek dżungli, podchodzi do każdej bitwy tak, jak niegdyś podchodził do swojego starego obowiązku: jako do czegoś, co trzeba przetrwać, a nie czym się delektować.

Gdy Monolit został w końcu zniszczony, Malphite był jedynym fragmentem, który wciąż stał. To był koniec, którego nigdy się nie spodziewał i z którym wciąż się nie pogodził. Został mu szkielet żywego kamienia i cel, który nie ma już czego chronić. Runeterra mieszkańcy wydają mu się miękcy i wiecznie zmienni w sposób, jakim nigdy nie był jego obelisk, i wiele jego egzystencji upływa na znoszeniu tej luki, gdy próbuje rozgryźć, co odłamek bez całości, do której mógłby należeć, ma teraz robić.

Jego styl walki wydaje się próbą zaprowadzenia porządku w świecie, który wciąż się temu opiera. Ground Slam karze każdego, kto stoi zbyt blisko, wysyłając falę uderzeniową, której siła zależy od jego własnego Armor. Seismic Shard przyciąga wrogów, którzy próbują się wycofać, a Thunderclap zamienia łańcuch jego podstawowych ataków w toczące się wstrząsy wtórne. Unstoppable Force, jego ultimate, ciska nim całym w tłum: tępo, zdecydowanie i tak daleko od cierpliwych negocjacji, jak tylko może być istota z kamienia. Mimo to odnalazł dziwną formę towarzystwa w Ixtaldżungli, gdzie spotyka łowców, takich jak Rengar oraz Nidalee, z których każdy zna samotność z zupełnie innej perspektywy. Inni wędrowcy tej samej dżungli, Qiyana wśród nich postrzegają Ixtal samotność jako własne terytorium; Malphite wciąż postrzega to po prostu jako miejsce, w którym przypadkiem wylądował.